Auteur: Merel van Essen

Die korte nachten moeten niet langer gaan duren. De spanning voor wat ik in de ochtend moet doen zal vast ook afnemen. Maar kon daardoor weer lekker vroeg op pad. En gelukkig geen spierpijn!

Als ik niet had geweten dat er een eindje achter me twee andere wandelaars liepen had ik me misschien niet zo relax gevoeld. In het donker door het bos met een hoofdlamp op. Het had wel wat eigenlijk. Nog mooier om te zien hoe het langzaam licht werd vanachter de berg vandaan.

Vandaag was veel het dalen. Over verharde wegen, maar ook veel over stijl modder en steenachtige afdalingen. De Nederlander die ik gister had ontmoet kwam ik tegen na mijn stop voor koffie. Hij liep niet erg soepel en had last van zijn knie. Ik kon alleen maar hopen dat hij naar zijn lichaam zou luisteren.

Het gefluit van de vogels deed me goed, nog altijd in mijn achterhoofd dat ze me aanmoedigen tijdens de tocht. Het klingelen van de koebellen (aan paarden) gaf een rustgevend effect. Ik bespeurde nog een vos die de weg overstak.

Ik sprak een Koreaan, in hoeverre dat in het Engels ging en even later een Amerikaanse die vertelde dat ze in dezelfde plaats als de schrijfster van ‘Wild’ woonde.

Ik kreeg wat last van mijn voeten en het bleek dat door mijn plastic steunzolen water bleef liggen waardoor het dunne zooltje erboven verschoof. Morgen dus vaker sokken wisselen en anders toch maar een maandverbandje erin (en ja, dat heb ik uit diverse boeken met wandelavonturen 😉)

De laatste kilometers gaan het zwaarst, maar gelukkig kwam ik het Franse meisje wat me al enkele keren had gepasseerd tegen en konden we samen op zoek naar een auberge. Ze sprak gelukkig ook Spaans.

Een 4-persoonskamer dus dat is wel even fijn en heb geregeld dat ik hier kan eten. Nu beentjes omhoog en in de zon (koude wind).

987

Weer een korte nacht, maar al vroeg op pad. Je bent een vroege vogel of niet. Vanuit het verlichte stadje de duisternis in. Ik was nog de enige en ik merkte dat ik genoot van de stilte. Dit was pas de eerste keer sinds mijn vertrek dat het stil was. Langzaam aan werd het lichter en na een uur kwam ik een enthousiast zwaaiende vrouwtje uit Zuid Korea tegen. We praatten even voor zover dat ging in het Engels en puffend want het ging enorm stijl omhoog.

Er stond mist in de bergen en ik liep met een lach van oor tot oor door de prachtige natuur. Het voelde allemaal nog erg onwerkelijk. Ik kwam meer mensen tegen die ik een goede camino wenste. Ik was nog niet toe aan gesprekken, de stilte had ik nodig om op te laden.

Bij de eerste mogelijkheid nam ik een kop koffie en een broodje. Toen ik naar buiten wilde stappen goot het maar toen ik mijn regenpak aan had was het weer droog. Dus na een kwartier kon ik de boel weer uittrekken.

Ik klom hoger. Nu weet ik hoe 1300m klimmen voelt…als een hele, hele, hele lange trap. De zon brak door en het warmde op, ik liep nu boven de mist. Er verscheen sneeuw op de bergen waar ik ook langs moest lopen.

De grens over naar Spanje en uiteindelijk weer vrij stijl naar beneden. Om 1 uur kwam ik aan in Roncesvalles. Een enorm gebouw. Er zaten meerdere pelgrims buiten te wachten want het duurde nog een uur voor we naar binnen konden.

Snel een douche, kleding wassen en even de benen ontspannen. Schuin onder me zat een Nederlandse man waar ik mee sprak. Nu zien wat de dag nog meer brengt. In ieder geval nog geen blaren!

998

De dag begon vroeg, maar na een koude douche kon ik er weer helemaal tegenaan. Bij de bakker brood gehaald en nog wat rond gekeken in Bayonne. Vroeg mijn spullen gepakt en richting het station waar meerdere pelgrims zaten te wachten. De trein rit was prachtig. Erg groen, langs de steeds sneller lopende rivier, door vele tunnels en voor ons rezen de bergen op waar we uiteindelijk doorheen zouden gaan.

In St. Juan Pied du Port volgde ik de meute, maar toen iedereen verspreide vroeg ik aan twee Engelse mannen of ik met ze mee mocht lopen omdat het vinden van een auberge toch angst opwekte. Toch verzamelde alle pelgrims rond de pelgrims office die nog niet open was. Ik volgde wat gesprekken en merkte dat ik erg gespannen was.

Toen het office open ging kregen we een eerste stempel. De Engelse jonge man zei tegen de vrouw dat ik er ook bij hoorde waardoor ik meteen aan de beurt was. Erg lief. Maar toen ik hoorde dat ze nu al het eerste traject gingen lopen moest ik helaas afhaken. Dat zou te veel worden in een te korte tijd. Ik twijfelde wat ik moest doen en liep langs enkele auberges. De laatste zou bijna open gaan en er stonden al 2 mensen. Ik ging er bij staan en al snel had ik een stapelbed op een slaapzaal. Yes, het was gelukt.

Na wat boodschappen te hebben gedaan (Alpro kokos yoghurt <3 ) en het indrukwekkende dorpje te hebben gekeken nam ik plaats in de tuin waar mijn knal gele sokken vloekte bij de massa’s paardenbloemen. Even onderuit en opladen voor morgen. Hopelijk zou ik wat beter slapen dan de afgelopen nachten.

888

Om half 6 stond de wekker, maar ik lag al vanaf 4 uur wakker. Mijn ouders brachten me heel lief naar Sloterdijk waarbij we elkaar, uitgebreid mochten uitzwaaien van de conducteur. De zon kwam net op en vormde een vuurbal.

In Rotterdam was ik op tijd dus eerst een lekkere bak koffie. De trein stond er 20 minuten van tevoren, geen gestres. Ik kon een emotioneel afscheid zien van een ouder echtpaar (met backpack en schelp) met familie. De twee kwamen achter me te zitten en vertelde dat ze de kustroute gingen lopen omdat ze mijn route al gedaan hadden. Ook gaven ze wat tips. Al snel reden we Nederland uit en vervolgens ook België. Ik had het luisterboek ‘Camino’ aan van Graeme Simsion & Anne Buist. Lekker naar buiten kijken hoe het landschap steeds meer golven maakte, bedekt met groene, gele en beige kleurige velden.

Parijs was even spannend. Ik liep meteen naar de metro, maar het kaartje dat ik in de trein had gekocht deed het niet. Dus terug naar het loket waar ik net de weg al had gevraagd. Nieuw kaartje en toen de drukke metro in. Ik kwam ergens uit maar had geen idee waar ik naar toe moest. GPS er maar even bij. Ook in het station zag ik niet waar de treinen stonden dus ook maar meteen naar het loket gelopen. De mensen uit de eerste trein stonden er al, ik had toch beter met ze mee kunnen lopen.

De trein was vol maar mijn plek was nog vrij. Het was een grote groep Franse scholieren, erg druk. Ik ging weer verder met mijn luisterboek. Het landschap was nu breder en de zon kwam door.

Na Bordeaux kwamen er meer bossen en werd het weer wat vlakker. Ik begon moe te worden, maar de rit zou nog even duren. Rond 5 uur kwam ik aan in Bayonne waar ik meteen op zoek ging naar het hotel.

Een lief klein kamertje waar ik even tot rust kon komen. Het plaatsje deed vrij toeristisch aan en leek momenteel bekend te staan om zijn “jabon”. Ik maakte nog een ommetje om de enorme kerk en liep door de smalle gezellig aandoende straatjes. Toch won de moeheid het. Ik wilde vooral even stilte en rust. Morgen had ik nog tijd om de boel te verkennen voor ik de trein zou nemen naar St. Juan Pied du Port, het startpunt van mijn wandeling. Ik kocht wat te eten en trok me terug op mijn kamer.

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes, appjes en smsjes. Het doet me goed 😊

978

Een week met de laatste voorbereidingen. Energie opgedaan van veel lieve mensen. Nog enkele lange wandeltochten met en zonder bagage. Toch heb ik vandaag de deur achter mij dicht gedaan. Morgen is de verjaardag van mijn broertje en kan ik nog fijn met mijn familie zijn. Daarna stap ik het onbekende avontuur in. Wat ik precies van binnen voel is moeilijk te verwoorden, tot nu toe heb ik mij vooral gefocust op alle praktische zaken. Vooral het in- en uitpakken van mijn bagage is nu gelukkig voorbij. Alles zit erin en dat gaat mee. Nu wordt het tijd om los te gaan laten.

Zondag vroeg begint de trip en laat ik mij leiden door de rails naar het zuiden van Spanje. Ik kijk er vol verwachting en nieuwschierigheid naar uit.