Zweden 22

Vasaloppsleden 2 & En wat gebeurt er verder

Vasaloppsleden 2 (Merel)

De Vasaloppsleden zit er helaas weer op. 

Na het vorige deel vervolgde ik mijn weg, dit keer week de wandelroute vaker af van de fiets en langlaufroute, hierdoor waren het vaker smalle bergweggetjes en loopplanken over drassig gebied. En drassig was het! Het leek soms bijna moerasachtig. Hierdoor had ik wel prachtige vergezichten. 

Een heerlijk zacht bedje

Het weer werd wat beter, zelfs zo warm met het zonnetje dat het in een t-shirt bijna te warm was. De nachten waren nog steeds koud, ik denk dat het onder de 5 graden afkoelde. 

Creatief in de pauzes

Hoe mijn dagen eruit zagen? Vroeg wakker, ontbijt erin, inpakken en op pad. Uurtje lopen, koffiepauze, uurtje lopen, pauze, uurtje lopen, lunch, uurtje lopen,pauze, uurtje lopen, plekje tent zoeken, kamp opzetten, rusten (schrijven, hout snijden, kaart bestuderen), avondmaal opkoken, bessen zoeken voor het toetje, eten, lezen, slapen. Zo simpel maar heerlijk overzichtelijk 😉 

Zo zagen mijn handen er meestal uit, jam jam 😋

De een na laatste dag kwam ik zowaar mensen tegen! 2×2 hikers op weg naar Mora, de eerste in 90km. Het was toch leuk om even mensen te spreken al was het maar kort. 

Plus de laatste dag, ik loop net de laatste steile helling af en zie drie hertjes wegschieten uit een tuin net naast de grote weg. Dus hier hadden ze zich verscholen. Verderop dook er opeens een eland voor me op, ook uit een tuin de weg over het bos in. Loop je continu in de natuur, verstoppen die beesten zich dus in tuinen. Ook gewend aan “fastfood”? 

Al vroeg kwam ik bij het eindpunt, of eigenlijk de start. Ik voelde me er een beetje verloren op het grote grasveld en ben maar snel richting Sälen gelopen, nog zo’n zeven kilometer verderop. Hier blijf ik nog een nachtje slapen, even bijslapen en eten, boodschappen doen en uitrusten (in weer zo’n vreemd uitgestorven hotelletje?). Morgen trek ik nog twee nachten het bos in en wandel nog 30km over de Siljansleden. Daarna ontmoet ik Monique weer in Mora. Het is fijn om na twee weken weer even te kunnen bijpraten. 

Liefs, Merel

En wat gebeurt er verder (Monique)

Er valt zoveel te vertellen. Maar wat is voor mij belangrijk om te delen?

Met die vraag in mijn hoofd, speel al ik al een paar dagen. 

Zijn het de ontmoetingen in Jokkmokk. De wijze lessen die ik uit het Sami museum mee neem? Het verschil in de Zweedse en de Nederlandse cultuur, waarvan ik niet verwacht had dat er zo een groot verschil tussen zit. Mijn eigen voor oordelen. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Toch maar een boek gaan schrijven?

Wie weet.

Laat ik nog even terug gaan naar mijn afscheid van Juhán en Jasmine in Jokkmokk.

10 dagen bij betrekkelijk vreemde mensen in huis vond ik toch wat lastig worden. Vooral als je dan tegen cultuurverschillen oploopt.

In Zweden is men niet gewend om te zeggen wat je op je hart of lever hebt. Zeker niet tegen vreemde. Voor mij gaf dat een gevoel van moeten schipperen, een beetje op mijn tenen moeten lopen. Wie mij goed kent weet dat mijn karakter nogal meegaand kan zijn, mezelf weg cijfer is mij niet vreemd. 

Na een week brak het mij op, het voelde niet meer oké, eigenlijk wilde ik wel weg.

Tja dat moest ik dus gaan vertellen, een lastige situatie als je zolang bij mensen thuis bent, voelt het niet meer als betalende gast.. Gelukkig namen Juhán en Jasmine het goed op en was het geen probleem, ik kreeg het resterende bedrag terug, bovendien had Juhán een geweldig cadeau voor mij op tafel gelegd. Een ring die volgens zijn cultuur je beschermt tijdens het reizen. Dat gaf mij de gelegenheid om een verdere reis te plannen. In het Sami museum had ik veel gelezen en gezien over de mijnen in Kiruna.

Echt hoog in Zweden dus bus en trein naar een hostel. 

Het was even zoeken naar het hostel omdat het hele dorp verplaatst gaat worden naar zo’n 2.5 km verder op. Het treinstation was inmiddels al verplaatst, dit doen ze omdat er nog heel veel steenkool onder het dorp ligt. Het zwarte goud.

De Sami hebben hier al vanaf 1900 moeite mee en protesteren, zoals jullie al hebben kunnen lezen in de vorige blog , hier al jaren tegen. 

Het is het land waar hun kuddes al eeuwen grazen. Zij zien dit dan ook als hun grond, een politiek ingewikkelde kwestie.

Ik moet zeggen dat ik ook niet blij werd van de kaalslag. Ook de plaats zelf was net een verlaten uitgestorven cowboystad.

Toch komen hier veel toeristen. Het is de voorstad voor de bekende Kungsleden. Een route door de bergen die erg geliefd is.

In het hostel, waar dan ook diverse Nederlandse, vooral jonge, mannen die zich opmaakte voor hun tocht, vond ik ook een plekje. Bij het ontbijt was het leuk om de verhalen te horen en te zien hoe ze tips en spullen delen. 

Al met al toch ook weer twee extra enerverende dagen. Eigenlijk ben ik wel een beetje toe aan rust. Zal mij dat gaan lukken?

Ik laat het jullie weten, lieve groet Monique

Zweden 22

Terug de natuur in & Aanloop naar bijzondere ontmoetingen

Ten eerste, jullie kunnen weer een reactie plaatsen. Helaas heeft dit in de vorige berichten niet gewerkt door een fout.

Monique is ondertussen ook al een tijdje in het verre Noorden en zal dit weekend nog een stukje noordelijker trekken. Ze heeft ook over haar reis een stukje geschreven.

Terug de natuur in (Merel)

Na ook twee nachten in een jeugdherberg (spookherberg…er was bijna niemand) in Orsa te hebben geslapen trek ik vandaag opnieuw de natuur in. Vanaf Mora over de Vasaloppsleden

Hoe is het met de voet? Beter maar helaas nog steeds gevoelig. Ik ga dus lekker van de natuur genieten en kleine stukjes lopen. Het is hier nu een fijne temperatuur dus dst neemt een stuk makkelijker pauze. Ondertussen ben ik bezig om van brandnetels touw te maken en heb ik mijn houten haaknaald al gesneden. 

Mijn toevlucht langs een riviertje

Over twee dagen wordt ik weer een jaartje ouder, 32 alweer. Dat wordt een taartje met vers geplukte blauwe bessen (en hele blauwe vingers), frambozen en hallonbessen. 

Tot snel! Groene groet, Merel

Aanloop naar bijzondere ontmoetingen (Monique)

JOKKMOKK 26 AUGUSTUS – 2 SEPTEMBER

Daar ging Merel gisterochtend alleen de bergen in. Ik bleef achter om weggebracht te worden door de hostel houdster.

Daar begon mijn solo avontuur.

Van Storlien tot Jokkmokk is zo’n 800 km. Niet een enorme afstand als je bedenkt hoe groot Zweden is. Het wordt een ander verhaal als je dit met de trein gaat doen. Zweden heeft niet zo een uitgebreid spoorwegnet het is dus puzzelen hoe wat en waar. 

Je zult dwars door Zweden moeten om bij de Oostzee te komen waar je de meeste kans maakt op een goede verbinding naar het Noorden. Per 24 uur gaan er 2 treinen, 1 overdag en 1 nachts

Omdat ik de nachttrein wilde nemen had ik besloten om een tussenstop in Östersund in te lassen een badplaats aan het meer Storsjön en een groot meer was het. Prachtig toen ik later op de avond mijn reis voortzetten ondergaande zon en de langzaam in zettende nacht.

Avondlicht vanuit de trein

In Sundsfall stapte ik over op de nachttrein die propvol was. Na een slechte nacht (met een kotsende, snuivende puber) stapte ik in Murjek uit.

Ontbijt in Murjek

Een klein station, een trein naar Jokkmokk ging er niet. Ik haalde diep adem en mijn longen stroomde vol met zuivere Zweedse boslucht. Tot in mijn diepste vezels voelde ik het weer.

Bevrijding, rust en vooral ruimte.

Blijkbaar neemt het Zweeds ruimte gevoel bezit van je lichaam en geest wat maakt dat er mooie en wonderlijke dingen gebeuren.

Daarover schrijf ik de volgende keer.

Monique

Aankomst Jokkmokk
Geen categorie, Zweden

Onderweg

In korte tijd zijn we door twee mannen dezelfde richting op verwezen, naar de bergen in het westen. Het leek wel alsof we het niet uit hun hoofd konden praten, wat waarschijnlijk vooral duidelijk maakt hoe mooi en ongerept het daar is. Helaas hebben we daarvoor met de Nederlandse duinen niet genoeg getraind. Met de warmte die er hier hangt, is het ook iets teveel gevraagd, een andere keer? Vast wel 😉

In Mora hebben we een soort rustdag gehad. Van Dala paard tot Morakniv messen en van outdoorwinkels tot bouwmarkten. Het was fijn om de rust en ruimte in het stadje te kunnen beleven.

Dala paard

Twee opeenvolgende nachten stonden we bij kleine strandjes. De mensen uit de dorpjes kwamen daar heen om net als ons verkoeling te zoeken. Het was erg leuk om te zien hoe verschillende mensen en gezinnen, jong en oud, elkaar afwisselden. Vele maakten een gezellig praatje en waren geïnteresseerd in onze reis. Ze vonden het prima dat we daar kampeerden, daar zijn we erg dankbaar voor.

Na bijna een jaar Zweeds te hebben geleerd kunnen we nog niet veel zeggen. Toch kunnen we wel al heel wat teksten en borden vertalen. Zolang je maar niet in het Zweeds “Jag talar inte Svenska” zegt want dan begrijpen ze je niet meer. Dat zou ik denk ik ook niet doen wanneer iemand in Nederland in het Nederlands zegt dat hij geen Nederlands praat.

Voor de muggen en knütjes kregen we de tip om vooral niet in het bos te staan. Wel aan het water en in de zon. Ikzelf reageer altijd al vrij heftig waardoor we nu toch maar even goed anti-jeuk spul hebben gehaald. Niet mijn voorkeur maar als het helpt ter ontspanning dan is dat het waard.

Geen route hebben is fijn omdat je alle kanten op kunt gaan maar het geeft wel houvast. We zijn nu op zo’n punt aangekomen dat we toch een route moeten bepalen om onszelf niet vast te rijden. Vanaf Mora zijn we noord-oost gereden en nu zullen via Bollnäs nog een stuk omhoog fietsen om vervolgens via de kust weer omlaag te zakken. Onderweg is de natuur alweer veranderd. De dennen en berken hebben hier duidelijk de overhand en het wordt inderdaad steeds rustiger, zowel qua verkeer als qua dorpjes. Heerlijk.

Momenteel zitten we bij een prachtig meer in Dalfors. De was hangt te wapperen aan de lijn, wij zijn weer schoon en we genieten van de zon, wind en rust. Ik ga zo eens een lekker kopje thee zetten van berkenblaadjes en klaver en kruip net als Monique nog even in mijn boek.

Liefs uit Zweden,
Monique en Merel

Boven op de berg