Zweden 22

Fika tijd & Rust

Fika tijd (koffie drinken)

Ons laatste dagje Mora. Na twee dagen bijkomen met nog wat mooie wandelingen  zitten we nu aan de fika en blikken nog een keer terug op de laatste week. Wat is er veel gebeurt en wat hebben we leuke ontmoetingen gehad. Met uitzondering van de beruchte elandvlieg, waarbij het even duurden voor we deze herkenden. Van die gekke kriebelige beestjes die zich in je haar en kleding verstoppen. 

Elandvlieg

De kleine stuga waar we in verbleven was weer heerlijk Zweeds, een echt kabouterhuisje, perfect voor Monique, iets minder perfect voor mijn hoofd. De deurpost was toch net iets te laag. 

In de bedstee

Op de Gesundaberget (bij Gesunda waar we verbleven) heb ik nog even een mooi plaatje geschoten van de Siljan, het zes na grootste meer van Zweden. Wat een uitzicht!

Siljan

We vertrekken vanavond naar Stockholm om daar de nachttrein naar Malmö te nemen. Daar slapen we een nachtje bij en dan vertrekken wij met de flixbus de volgende nacht naar Nederland. 

Bedankt voor het meereizen! Op de pagina van de Södra kungsleden heb ik onderaan nog een review van de drie routes geschreven voor de geïnteresseerde. 

Liefs Merel

Rust

Op dit moment zit ik op een bank te kijken hoe Merel als een berggeit omhoog klimt. Onze laatste dagen in de buurt van Mora. Wat was ik blij dat ik na een enorme lange reis vanuit Docksta in Mora aankwam en Merel zag staan.

Tijd om terug te kijken naar mijn dagen in het noorden van Zweden. Eigenlijk wordt het noorden van Zweden in tweeën gedeeld Laponia en noord Zweden. Boven en onder de poolcirkel. De natuur boven de poolcirkel met name rond Kiruna is echt bergachtig en wat kaal. Zak je iets meer naar beneden richting Jokkmokk,strekt zich de natuur uit in eindeloze bossen meertjes en flinke heuvels wat je net geen bergen mag noemen. Je verwacht niet dat er mensen wonen. Ik vond daar in die bossen een klein dorpje met acht huizen en een airbenb. Zou ik daar kunnen komen met het openbaar vervoer? Ik had al contact met de eigenaren gehad zij wilden me wel ophalen bij een station 15 km van hun boerderij vandaan.

Weg naar de boerderij

Na wat gepuzzel lukte het me om een trein naar Jorn te boeken waar ik precies op tijd opgehaald werd door Ralf om door te rijden naar Petikstras. Mijn mond viel open. Wat een natuurschoon, bossen met doorkijkjes, meertjes en uiteindelijk een groot meer en in die 15 min durende autorit geen enkele andere weggebruiker. De weg was een landweggetje van grind. Immers je ziet alleen gedurende zomer, die kort duurt, de echte weg. De overige tijd van het jaar ligt er sneeuw, echt sneeuw 3 tot 4 meter.

Fika op het water

En daar lag de boerderij aan een meer zo idyllisch. Ik had het gevoel dat ik in het paradijs van Zweden aangekomen was. En dan de host Matilda en Ralf, wat een lieve open mensen, niets was hun te veel. Ik werd volledig in de watten gelegd, van een Zweeds ontbijt tot een fika op het meer. En als klap op de vuurpijl een Sri Lankaans diner. Je kunt er eindeloos wandelen en je moet oppassen om niet te verdwalen. Het jachtseizoen was geopend waardoor ik echt gevaar liep volgens Ralf. Hij nam me daarom ’s middags mee op zijn squat. In het begin was ik een beetje bang, hup recht de berg op, dat ben ik niet gewend maar al gauw voelde het vertrouwd. Wat kun je in een paar dagen van een plek met zijn bewoners gaan houden. Jammer dat ik afscheid moest nemen maar ik kom hier zeker terug.

Uitzicht op het meer

Op, alweer naar de volgende stop. Docksta, een plaats aan de Baltische zee, bekend om de Höge Kusten een natuur reservaat. Ik had daar een boothuis geboekt. Vol spanning stapte ik de bus uit, stralend weer en een prachtige kustlijn. Ook hier werd ik heel hartelijk ontvangen en wat hebben ze de oude Noord Zweedse boothuizen prachtig gerestaureerd. Kon wel merken dat het seizoen voorbij is. Anders zal het daar wel aardig vollopen met toeristen.

Het botenhuis

Na een nacht met maneschijn op het water, ben ik de volgende dag eerst gaan informeren of ik wel in Mora zou kunnen komen.

Dat was nog niet makkelijk. De busdiensten op zaterdag zijn onlangs geschrapt en laat ik nu net gedacht hebben om op zaterdag naar Mora te gaan, mooi niet dus. Dat werd op vrijdag een nachttrein dus ‘ s avonds om 11 uur de bus. Daardoor wilde ik mijn dag goed besteden en heb ik een mooie wandeling de berg op gemaakt waar ik een rusthut vond,volledig aangekleed met zagen, bijlen, boeken verrekijker. Ongelofelijk dat dit zo blijft liggen en dat niemand dat vernield of meeneemt. Lekker moe kwam ik weer in het boothuis met het idee dat ik dan lekker zou kunnen slapen in de trein.

Höga kusten

Helaas pakte dat anders uit. Mijn trein die om 2 uur ’s nachts zou vertrekken, vertrok niet. Daar zit je dan op een vrijwel verlaten station tussen de vrouwen die daar de nacht doorbrengen. Met verbazing luisterde ik naar de snurkgeluiden, ik voelde me niet zo comfotabel om te kunnen slapen. Uiteindelijk kwam er rond 4 uur een trein waar ik in kon stappen en waar ik wel 2 uur in heb kunnen slapen. Jullie zullen begrijpen dat mijn vreugde om Merel weer te zien in Mora groot was en nog steeds is. Mijn reis alleen was goed, ik maakte daardoor andere dingen mee. Wat ik dan wel mis is het kunnen delen van de moeilijke momenten, de leuke momenten, de mooie momenten. En bovenal het samen kunnen lachen, we zijn dat nu aan het inhalen. Wat hebben we veel beleeft, ieder op onze eigen manier en wat komt dat weer mooi bij elkaar. Ik ben dankbaar voor en over onze vriendschap.

Lieve groet Monique.

Happy faces
Overige reizen

“Langlaufvakantie” januari 2020

[English below]

Bord Tsjechische grens

Via Effe Weg vertrokken Monique en ik zaterdag ochtend om half 5 vanuit Zandvoort. Via een tussenstop waarbij we over moesten stappen reden we met een halfvolle bus (26 man) naar onze eindbestemming in Beieren (Duitsland). Bayerisch Eisenstein wat tegen de Tsjechische grens ligt.

Monique aan het langlaufen

Er bleek helaas weinig tot geen sneeuw te liggen, één van de vele loipes was open. We gingen de eerste dag met vier man spullen halen, de rest kwam om te wandelen. Met voor de eerste keer skiën onder de schoenen voelde ik me toch wel wat onstabiel. Alsof je schaatsen om hebt en deze voorwaarts moet bewegen. Er zoefde mensen langs die met schaatsbewegingen de berg opgingen. We volgden twee sporen waar de latten invielen. Stiekem smokkelde ik, door mezelf de heuvel op te trekken met mijn armen. Monique had meer ervaring en legde gelukkig wat techniek uit. De kwaliteit van de sneeuw bleek slecht te zijn, het was bijna ijs. Door de omstandigheden zouden we pas de volgende dag les krijgen waardoor we nu wat mochten uitproberen. Ik vond het maar eng. Vooral op het eind, we moesten een heuvel af wat erg snel ging. De skilatten uit elkaar houden was nog het meest lastige.

IJs genoeg

De volgende dag kregen we te horen dat de les niet doorging omdat de instructeur het onverantwoord vond om met deze kwaliteit sneeuw les te geven. Er zou de hele week ook geen nieuwe sneeuw meer vallen. Helaas voor ons, de uitrusting ging weer terug en we gaven ons over aan het idee dat het een wandelreis zou worden. Ook heerlijk, maar wel anders dan verwacht.

Merel in de zon

In het gebied waren verschillende wandelingen gemarkeerd en we werden op de eerste drie dagen naar verschillende plaatsen gebracht. Ik bleef heel lang verbaast over het feit dat een normaal bospad ook erg glad kan worden. Het klopte gewoon niet in mijn hoofd. Dus toch een soort van langlauf-bewegingen, alleen dan op schoenen. De laatste drie dagen kozen we ervoor onze eigen gang te gaan. Het liep toch een stuk rustiger als je niet om op een bepaalde tijd bij de bus te moeten zijn.

Twee maal ben ik de rivier in geplonsd om de heerlijke kou te beleven. Lang leve onze wekelijke duik in de zee en de Wim Hof Methode. Het geeft me echt even het gevoel dat je voluit leeft en helemaal in het moment bent.
Verder hebben we de tijd genomen om ons in cafeetjes te settelen met onze tekenspullen. Dagelijks maken we een tekening voor de app ‘Sketch a Day’ waar er per dag een thema wordt gegeven. Je kunt deze tekeningen bekijken op mijn instagram account waar ik ze ook plaats, zie onderaan dit bericht.

Merel in de sneeuw

De week was toch wel snel om, maar we waren ook wel toe om weer terug te gaan. Het blijft altijd een raar gevoel, zodra je weer thuis bent wil je meteen weer op reis. Dit keer helaas nog geen echte wintersport, volgende beter. Al met al een heerlijke reis om er even uit te zijn en toch nog wat zon te pakken in de donkere winter maanden.

Langlauf vacation 2020 [English]

With the organization Effe weg, Monique and I left on a Saturday morning at half past 5 from Zandvoort. With a stopover where we had to change busses, we drove with a half-full bus (26 people) to our final destination in Bavaria (Germany). Bayerisch Eisenstein, which is close to the Czech border.

Unfortunately there was barely snow, only one of the many loipes was open. The first day we (4 of the group) went to the village to get our stuff, the rest came for walking. Skiing under my shoes for the first time made me feel a bit unstable. As if you have skates on and have to move them forward. People whizzed past, skating up the mountain. We followed two tracks where the battens fell in. Secretly I smuggled, pulling myself up the hill with my arms. Monique had more experience and luckily for me, explained some technique. The quality of the snow turned out to be poor, it was almost ice. Due to the circumstances we would not get lessons until the next day, so we were allowed to try something out. I thought it was scary. Especially at the end, we had to go down a hill. Keeping the skis apart was the most difficult part.

The next day we were told that the lesson was canceled because the instructor found it irresponsible to teach now with this quality snow. No new snow would fall all week. Unfortunately for us, the gear went back and we gave in to the idea that it was going to be a hiking trip. Also delicious, but different than expected.

Several hikes were marked in the area and we were taken to different places on the first three days. For a long time I was amazed at the fact that a normal forest path can also become very slippery. It just didn’t make sense in my head. So some kind of cross-country movement, only on shoes. For the last three days we chose to do our own thing. It was a lot more relaxed if you did not have to be at the bus at a certain time.

Twice I plunged into the river to experience the wonderful cold. All thanks to our weekly dive in the sea and the Wim Hof Method. It really gives me the feeling that you are living to the fullest and are completely in the moment.
We also took the time to settle down in cafes with our drawing supplies. Every day we made a drawing for the app “Sketch a Day” where a theme is given each day. You can view these drawings on my instagram account where I post them, see at the bottom of this post.

Soon the week was over, but we were also ready to go back. It always remains a strange feeling, as soon as you return home you immediately want to travel again. This time unfortunately no real winter sports, next time better. Conclusion, a wonderful trip to get away from it all and still catch some sun in the dark winter months. But never with a group of people in a bus ; )

Instagram account

Tekeningen instagram